Gerpla í fyrsta sinn á leiksviði.

Íslendingasögurnar hafa löngum haft mikil áhrif á sjálfsmynd þjóðarinnar. Með Gerplu, sem kom út árið 1952, réðst Halldór Laxness á sinn hátt í að afhelga hugmyndir okkar um söguöldina og hetjur hennar, en um leið blés hann nýju lífi í samband þjóðarinnar við bókmenntaarfinn. Gerpla er, auk þess að vera sprellfjörug og bráðfyndin, hörð ofbeldis- og stríðsádeila, óvægið uppgjör við hetjudýrkun og mikilmennskuhugmyndir á öllum tímum, og eilífa leit mannsins að einum allsherjarsannleik.

Baltasar Kormákur hefur á undanförnum árum sett upp geysivinsælar sýningar í Þjóðleikhúsinu, þar sem hann hefur tekið vinsæl og virt skáldverk
frumlegum og ögrandi tökum. Ásamt einvala liði leikhúsfólks leggur hann nú til atlögu við meistaraverk Nóbelskáldsins, en Gerpla hefur aldrei áður verið sett á svið. Með hlutverk fóstbræðranna Þorgeirs Hávarssonar og Þormóðs Kolbrúnarskálds fara tveir af þekktustu leikurum yngri kynslóðarinnar, þeir Jóhannes Haukur Jóhannesson og Björn Thors.

„Þorgeir Hávarsson… brosti því aðeins að honum væri víg í hug ellegar nokkurt annað stórvirki.“

Leikgerð er í höndum  Baltasar Kormáks og Ólafs Egils Egilssonar, unnin í samvinnu við leikhópinn.

Í sýningunni flytur leikhópurinn nokkur þekkt sönglög, Ég er kominn heim (Lag: T. Kalmann. Texti: Jón Sigurðsson), Íslenskir karlmenn (Stuðmenn. Lag og texti: Valgeir Guðjónsson og Egill Ólafsson), Pínulítill kall (Þursaflokkurinn. Lag og texti: Egill Ólafsson), Stolt siglir fleyið mitt (Gylfi Ægisson).